fotografia ślubna | zdjęcia ślubne | Anna Kalina Ciesielska

A ja mam nowego bloga:) / I have a brand new blog!

2009-01-27T00:12:00.005+01:00

Na ktorego serdecznie zapraszam!

www.kalina-bez-studia.com

3 miejsce w [AG]WPJA

2009-01-10T13:02:00.004+01:00

W ostatniej edycji [Q3] konkursu AGWPJA (The Artistic Guild of the Wedding Photojournalist Association) moje zdjęcie ze ślubu Karoliny i Marcina zajęło 3cie miejsce w kategorii przygotowania, co dało mi 11 pozycję w klasyfikacji generalnej tej edycji, z czego oczywiście cieszę się bardzo :))

-----------------------------------------------------------

In the last edition [Q3] of AGWPJA (The Artistic Guild of the Wedding Photojournalist Association) competition my photo from Karolina&Marcin’s wedding was awarded 3rd place in Getting Ready category which gives me 11th place in this edition’s ranking and which of course pleases me very much:)

Przy okazji gratuluję pozostałym laureatom - aż pięciu fotografów z Polski znalazło się w pierwszej trzydziestce!

-----------------------------------------------------------

Congratulations for other winners. There are as much as five Polish photograpers in Top30!

:))))))

2009-01-09T18:57:00.000+01:00

historia jednego prezentu/the story of a certain gift

2009-01-01T12:28:00.021+01:00

Każda historia ma wiele stron z których można ją opowiedzieć. Nie inaczej jest z poniższą.

Zacznijmy od Pawła.

Piętnastego grudnia roku dwa tysiące ósmego, w swoje dwudzieste szóste urodziny, Paweł został obudzony o wpół do piątej nad ranem. Jego żona Magda nie pozostawiła mu wiele czasu na domysły i fantazje - o szóstej mieli zabukowany autobus do Warszawy. Cztery godziny jazdy i już mogą podziwiać Pałac Kultury i inne uroki Stolicy. Około trzynastej wpadają do "w biegu cafe" na Placu Zbawiciela, by choć na chwilę się ogrzać. W drzwiach zderzają się z zaszalikowaną szatynką z wielkim plecakiem. Paweł szarpie Magdę za rękaw: "ty, zobacz, to Kalina!"

Tu robimy cięcie i flashback. Bo moja opowieść zaczęłaby się dziesięć dni wcześniej. Wtedy to dostałam maila od Magdy, w którym pytała się, czy zgodziłabym się .. być prezentem urodzinowym dla jej męża! Na początku nieco się zestresowałam, że miałabym na przykład wyskakiwać z tortu - eh, nie te lata, nie ta figura;)

Okazało się jednak, że chodzi o coś zgoła innego. O spotkanie, rozmowę, podzielenie się doświadczeniem. A, że tego dnia byłam akurat umówiona na sesje plenerową z Martą i Andrzejem, Paweł dodatkowo załapał się na asystowanie.
Trzeba przyznać sprawił się świetnie - zdjęcia z sesji wieczornej w świątecznoświetlnej Warszawie z lampką yervantową, którą świecił Paweł, wyszły naprawdę fajnie. Ale o nich, i o Marcie i Andrzeju, będzie osobny wpis. A na razie przedstawiam Magdę i Pawła:

-----------------------------------------

Each story can be told in many different ways. This applies also to the following one.

Let’s start with Paweł.

On fifteenth of December, 2008, the day of his twenty sixth birthday, Paweł was wakened up at 5 am by his wife Magda. She didn’t let him dwell on possible reasons because a bus to Warsaw was leaving at 6 am and they had to be on board.
Four hour drive and they can admire Pałac Kultury and other charming sights. About 1 pm they come to ‘w biegu’ cafe at Zbawiciel Square because they need to warm up a little. In the doorway they run into a shawled up brunette with a huge backpack. Paweł urgently tugs at Magda’s sleeve: ‘Look, it’s Kalina!’

Cut! And flashback. Because if we told the story from my point of view it would have begun ten days earlier when I received an e-mail from Magda. She asked if I would agree to be... a birthday present for her husband! At first I was rather worried that I was supposed to jump out from inside of a birthday cake — well, not at my age and not with my figure ;)

Fortunately Magda had something else on mind, she hoped I would meet them, talk about photography and share some experience. I offered even more because that day I had an outdoor session with Marta&Andrzej, so Paweł could work as my assistant holding a yervant lamp.
I had to admit he was really good at it and the night shots in flooded in Christmas lights Warsaw turned out quite nice. But about that session and about Marta&Andrzej I’ll tell you another time.
Now let me show you Magda&Paweł:

Wszystkiego najlepszego - nie tylko w Nowym Roku!

---------------------

All the best in New Year - and beyond!

Smile!

2008-12-14T03:21:00.005+01:00

Piękny, naiwny, szalenie pozytywny film. W sam raz na dzień taki jak dziś!
To film, w którym jestem wszystkimi bohaterami naraz. I nie wiem, którym bardziej.

----------------------------------

Beautiful, naive movie with lots of positive energy. Absolutely perfect for watching it on such a day as today!
I feel as if I were all the characters at once. And I don't know which one the most.

Asia Siwiec i Bartek Barczyk

2008-12-07T16:57:00.016+01:00

Asia Siwiec i Bartek Barczyk są parą - czasem warto się wyrazić dosadnie - no więc są parą po prostu zajebistych fotografów.
Ślub był na wiosnę, a wesele na jesieni. Ale za to jakie!
Na wesele Asi i Bartka w Pieninach jechałyśmy z Julią cały dzień. Z krótkim przystankiem na Kraków.

Wesele zaczęło się spływem Dunajcem. A Asia jest chyba jedyna Panna Młodą, której nie przeszkadzało, że jej kreacja jest identyczna jak połowy gości.

------------------------------------------

Asia Siwiec and Bartek Barczyk are a pair - sometimes you need to use strong language - are a pair of abso-fuckin-lutely fantastic photographers.
They got married last spring but the reception was planned for autumn.
And what a reception it was!
It took place in Pieniny Mountains. I went there with Julia, it took us a whole day to get there - with a short stop in Cracow.

The reception began with rafting on Dunajec River. And I guess that Asia was the one and only bride who dressed like half of her guests and didn’t mind.

Zdjęcie powyżej wykonał Bartek Wrześniowski - kolejny niesamowity fotograf jakiego spotkałyśmy z Julią na tym weselu.

A tu już zdjęcie autorstwa samego Pana Młodego:

------------------------------------------

The above picture was taken by Bartek Wrześniowski - another fantastic photographer which me and Julia met at that reception.

And this photo was taken by the Groom himself:

Czas na moje zdjęcia. Trochę był z nimi problem, bo Asia najpierw zabroniła mi je robić, bo jako gość miałam się bawić, a potem nie mogła się ich doczekać:)
Powiedziałbym: kobieca logika, ale mi babska solidarność nie pozwala;))

------------------------------------------

Ok, now it’s time for my pictures. Well, I had a bit of a problem with them because at first Asia forbade me to take photos insisting that as a guess I was supposed to enjoy myself and then she wanted to see them as quickly as possible:)
I would say that this was a typical example of female logic but female solidarity doesn’t allow me to do that ;))

Wspaniała Panna Młoda:)

------------------------------------------

The stunning Bride:)

Prisca & Florian

2008-12-03T01:00:00.028+01:00

Prisca i Florian wzięli ślub w sierpniu Lucernie.

Zanim przytoczę przepiękne podsumowanie naszej współpracy jakie dostałam od Priski, chcę sie podzielić jedną refleksją, która kształtowała sie w mojej głowie już od pewnego czasu.

Moja przyjaciółka Kinga opowiadała mi kiedyś, że wymyśliła sobie taki koncept, że dla każdej rzeczy, zdarzenia, emocji istnieje idealny i najlepszy sposób w jaki można ową rzecz sfotografować. Roześmiałam się wtedy, bo chyba nie ma teorii bardziej sprzecznej z moim podejściem do życia i fotografii, w którym improwizacja, poszukiwanie, ale nie po o by znaleźć, ale po to by szukać, zawsze stoją na pierwszym miejscu, prawie stanowiąc cel sam w sobie. Zawsze wychodziłam z założenia, że ideały są nudne, a pociągająca tylko niedoskonałość.

Ale kiedy stałam - tam, w Lucernie, w tej mikroskopijnej kaplicy, za plecami Priski i Floriana, to czułam, jak moje 14mm zakręca tamtą lucerniańską czasoprzestrzeń w sposób zupełnie wyjątkowy, a ja znajduję się w najwłaściwszym miejscu na ziemi, w jakim mogłabym się w tej chwili znaleźć. Że wszystko ma swój sens i porządek: ja, Szwajcaria, Prisca, Florian, a nawet moje 14mm, które musiało dwa miesiące wcześniej spaść z czterech metrów ze schodów na posadzkę hotelu Westin w Warszawie, odcierpieć swoje w serwisie na Żytniej, by teraz trafić tu, do kaplicy w Lucernie.

Nic nie poradzę, możecie się śmiać, ale tam naprawdę było tak mistycznie:)

A teraz oddaję głos Prisce:

Pochodzę z Hong Kongu, mój mąż jest Niemcem, a mieszkamy w Szwajcarii. Kiedy pierwszy raz powiedziałam swojemu – wtedy jeszcze narzeczonemu – że znalazłam przez Internet fotografkę z Polski – spojrzał na mnie jakbym upadła na głowę. Ale nie dziwię mu się, bo wszyscy inni reagowali dokładnie tak samo. Jednak, kiedy teraz pokazuję im zdjęcia, jakie zrobiła nam Kalina – po prostu są oniemiali z zachwytu!

'Jak znalazłam Kalinę?' Zwyczajnie - przez googla. Muszę przyznać, że spędziłam naprawdę masę czasu, oglądając zdjęcia Kaliny, czytając rekomendacje, wgłębiając się w zakamarki strony. Dodatkowo przeglądałam strony innych fotografów, chcąc mieć porównanie i upewnić się o słuszności decyzji.

'Przecież w Szwajcarii są tysiące fotografów, czemu ściągać kogoś z Polski?' A czemu nie? Zdjęcia Kaliny dotykają czegoś w mojej duszy. Jej fotografie są nie tylko piękne, one są po prostu artystyczne i prawdziwie niezwykłe. Jej pracę odbieram bardzo osobiście i jest mi to wyjątkowo trudno ubrać w słowa. W skrócie mogę powiedzieć, że jesteśmy przeszczęśliwi, że mieliśmy taką wspaniałą fotografkę na swoim ślubie.

-------------------------------------------------

Prisca and Florian got married in August in Lucerne.

Before I quote a testimony form Prisca who beautifully described our co-operation I’d like to share a certain thought, which for some time has been taking shape in my head.

My friend Kinga told me once about her idea that for each thing, each situation, each emotion there’s one way of photographing it which is the best, which is ideal. I laughed at that theory because it was completely contradictory to my approach to life and to photography. I value spontaneity and constant exploring which for me are almost an end in itself. I’ve always believed that ideal things are boring while imperfections are fascinating.

But when I was standing there - in Lucerne, in a tiny chapel, behind Prisca and Florian, I suddenly felt that my 14mm lens was shaping the lucernian time-space in a completely unique way. And that I was standing in the ideal moment in the ideal place. I couldn’t be anywhere else. Everything was right, everything fitted into its place: me, Switzerland, Prisca, Florian and even my 14mm which two months earlier fell from four metres height on the floor of Hotel Westin in Warsaw and had to endure a treatment in the Canon service centre on Żytnia Street in order to get to that chapel in Lucerne.

I guess I sound like kind of a mystic now, but it really happened:)

And now I give the floor to Prisca:

I am from Hong Kong, living in Switzerland with my German husband. When I first told my then fiancé that I found a photographer on the Internet and she is from Poland, he looked at me like I am insane. I don’t blame him because most people had the same reaction. But now everyone is amazed when they saw our wedding pictures, which are just stunning and breathtakingly beautiful!

‘How did I find Kalina?’ Well, I found her on the Internet when I googled ‘wedding photojournalists in Switzerland’. I prefer documentary pictures rather than those standstill shootings. I have spent tremendous time to look at Kalina’s work, read all the testimonies as well as the FAQ on her website. That’s how I found her. In addition, I had done a lot of research and comparison prior to decision.

‘There must be thousands of photographers in Switzerland, why someone from Poland?' Why not? When I look at Kalina’s pictures, they touch my soul. Her pictures are not just beautiful, but distinctly artistic and exquisite. Her work touches me in a very personal way which I find it difficult to describe in words. In short, we are just extraordinarily happy that we had such a great photographer in our wedding.

Zlot Forum Fotografów Ślubnych i okolice

2008-11-29T14:19:00.029+01:00

26-28 listopada odbył się zlot Forum Fotografów Ślubnych w Karpaczu.

Ale dla niektórych ta impreza zaczęła się już dzień wcześniej. Aby podyskutować o technicznej i artystycznej stronie pracy przy szklaneczce Johny'ego Walkera, wpadli do mnie Kinga, Julia, Niedźwiedź i Wojtek Blindman.

W pewnym momencie przypomniałam sobie, że ma przyjść Aga Bogacka, oddać pożyczoną lampę.

Trawestując zasadę nieoznaczoności Heisenberga, można albo przeżyć chwilę, albo w nią zaingerować fotografując ją. I dlatego myślę, że wszyscy dokonaliśmy właściwego wyboru, decydując by drzwi Adze otworzył Niedźwiedź, a cała reszta schowała się w kuchni. Niedźwiedź, witając Agę lakonicznym "wlazła!" wyglądał mniej więcej tak:

Jak wyglądała Aga, gdy zobaczyła Niedźwiedzia - wie tylko Niedźwiedź.

O samym zlocie pisano już wiele i pewnie nie raz jeszcze będzie pisane. Ja dla kontrastu będę zwięzła i powiem, że było genialnie. A Marek Bodzioch ma swój styl!

Za to Niedźwiedź i jego przyjaciel Stachu (obaj na zdjęciu poniżej) potrafią rozkręcić każdą (KAŻDĄ) imprezę.

Takie poświęcenie ma jednak swoją cenę, dlatego też przez trzy czwarte drogi powrotnej Niedźwiedź leżał niedysponowany na tylnym siedzeniu własnego auta, które prowadził Gary. Stąd jego brak na poniższym zdjęciu, które, jak zgodnie uznaliśmy, stanowi chyba najtrafniejsze podsumowanie całego zlotu:

Od lewej: Krzysiek "Tkacz" Tkacz, Robert "Kamash" Korybut Daszkiewicz i Sebastian "Gary" Małachowski.

Kiedy Niedźwiedź zaczął powoli dochodzić do siebie, chłopcy nabrali ochoty na bułkę z parówką. Zatrzymaliśmy się na pierwszym z brzegu Orlenie – ale tam pani dopiero co włożyła parówki do parówkogrilla czy jak to zwał, a nam nie chciało się czekać – pojechaliśmy dalej. Następna stacja – znów małe rozczarowanie – stacja wyglądała na tak opuszczoną i zapuszczoną, że strach by było korzystać z toalety, nawet więc o parówki nikt nie pytał – nie zatrzymując samochodów znów pojechaliśmy dalej. Kolejne dwie stacje i kolejne zonki w temacie parówek tylko podbiły wszystkim apetyt. Zaczęły się parówkowe fantazje. O parówkach, ale tylko takich ze stacji, takich prawdziwych, skwierczących na grillu stojącym przy kasie. Przecież to niemożliwe, żeby przed nami jechała jakaś ekipa parówkowych skrytożerców i wyjadała wszystkie parówki na trasie Karpacz – Warszawa!

Więc kiedy na piątej już stacji okazało się, że parówki są, wszyscy aż pokraśnieli ze szczęścia – i niedowierzania. Niedługo jednak trwała radość, bo okazało się, że parówki wprawdzie są, ale tylko trzy!!
Przyznam, że sama nie będąc fanką parówek, dotąd o tyle uczestniczyłam w parówkowym rajdzie, że śmiałam się z żartów i kibicowałam chłopakom. Ale stojąc na tej stacji w obliczu trzech parówek i czterech wygłodniałych facetów, zrozumiałam, że oto mam szansę zostać kronikarzem prawdziwie ważkich wydarzeń. Co ich męska solidarność powie w obliczu burczących z głodu żołądków?

Dyskusja była burzliwa. Na ogół padały wyrazy, których z zasady nie używam na tym blogu, więc cytować nie będę.

W końcu odjechaliśmy znów z pustymi żołądkami, ale i nadzieją, że gdzieś muszą być parówki, dla których warto cierpieć głód, trudy podróży i hartować męską przyjaźń.

Parówkowe fantazje rosły na sile. Gary zarzekał się, że zamówi dwie, a Niedźwiedź, że trzy, albo i cztery! I to nie mogą być parówki na byle jakiej stacji, w żadnym podrzędnym barze! Zbyt wiele wszyscy wycierpieli, by iść na kompromis!

W końcu dojechaliśmy do stacji Orlen. Symbolika zatoczonego koła - bo przecież parówkowy rajd rozpoczął się od wzgardzonych parówek właśnie na tej stacji - dawała nadzieję, że właśnie tu historia się dopełni. I nie myliliśmy się! Na stacji były parówki – wprawdzie tylko cztery, ale i aż cztery!

Ta chwila wszystkich skłoniła do refleksji:

Krzysiek "Tkacz" Tkacz:
Czasami gonimy za niedoścignionym ideałem. Pomijamy półśrodki, nawet jeśli przysparza to dodatkowego nakładu pracy. W życiu ważne są wsparcie i wspólne dążenie do celu. Nagroda za wytrwałość - bezcenna.

Sebastian "Gary" Małachowski:
Gdzie jest czterech mężczyzn, tam nie może być trzech parówek.

Robert "Kamash" Korybut Daszkiewicz:
Kiedy snujemy sen ślepca o kolorach, przemierzając bezkresne bezdroża, bez skazy kompromisów, bez jęków narzekania, wciąż mamy odwagę by iść za głosem serca, aby na koniec móc delektować się smakiem sosu tysiąca i jednej wysp..

Mariusz "Niedźwiedź" Spruch:
Gdzie stacji sześć, tam nie ma gdzie parówki zjeść!

Ta historia byłaby piękną pointą przygody okołozlotwej. Jednak życie bywa zaskakujące - nawet dla fotografów ślubnych - i dopisało swoje zakończenie.

Kiedy wróciliśmy do przyziemnych spraw i zaczęliśmy rozliczać koszty podróży, okazało się, że .... okradliśmy stację benzynową!

A było tak: Niedźwiedź myślał, że za tankownie płacił Gary. Gary myślał, że ja płacę, bo mnie widział przy kasie, podczas gdy ja kupowałam tylko czipsy. No a ja myślałam, że oni płacą.
Po tej zuchwałej kradzieży udaliśmy się całą czwórką - bo Niedźwiedź regenerował siły w aucie - na tejże samej samej stacji na pierogi i zupę węgierską.
A później jeszcze była sesja zdjęciowa do zdjęcia "Moc Jakość Zysk" zamieszczonego wyżej.

Ciąg dalszy, czyli odkręcanie przekrętu (a tak zawsze chciałem być twardym facetem - westchnął Gary), to może już na blogu Niedźwiedzia.

Dziewczyny z inicjatywą:) (Girls with initiative:)

2008-11-22T18:05:00.024+01:00

Kilka tygodni temu napisały do mnie dziewczyny spotykające się regularnie co miesiąc, już od dwóch lat. Pisały, że na te spotkania zapraszają zawsze jakąś ciekawą osobę, kobietę, która odniosła sukces i może się z nimi podzielić swoją wiedzą, doświadczeniem. Może czegoś nauczyć. No i że w związku z tym chciałyby zaprosić mnie, abym poprowadziła coś w rodzaju warsztatów.
Naprawę tak pisały, nic nie zmyślam;)

No i dziś byłam.
Opowiadałam o wywoływaniu rawów, kalibracji monitora, kręceniu kolorów, przyciemnianiu ust, usuwaniu podwójnego podbródka, amputacji kończyn, dłoniach, kadrze amerykańskim, motylku pod nosem u Marleny Dietrich, malowaniu światłem, firankach z Castoramy, szumach i ziarnie, zaletach Canona, wadach Nikona;)), przysłonach, magii 85L, cenach, trudnych klientach, kompaktach, średnim formacie, rozpiętości tonalnej, mocnych punktach obrazu, złotym podziale, łapaniu momentu, Henrym Cartier-Bressonie, repoglamurze, prawdzie w fotografii, muzeum Guggenheima i efekcie czerwonych oczu.

Rany, dziewczyny! Podziwiam was:))

Miały być dwie godziny, wyszły blisko cztery. Na koniec trochę praktyki, czyli jak się zdjęcia robi i obrabia.

Krótki pokaz magii 85L - obiektywu, który robi zdjęcia sam - inauguruje Marta, nasza gospodyni:

------------------------------------------------------------------

A few weeks ago I received a letter from a group of young women who have hold regular meetings once a month for two years now. Each time they invite a special person for such a meeting - a successful woman who could share her experience and knowledge with them and perhaps teach them something. So they wrote to me asking if I could come and conduct a workshop for them.
They really wrote that, I swear I’m not making this up;)

So today I went to the meeting.
I told them about RAW conversion, monitor calibration, about how to punch up the colours, darken the lips, reduce double chin. I told them about amputating limbs, palms. About an american shot, a butterfly under Marlena Dietrich’s nose, about painting with light, about lace curtains from Castorama, about noise and grain, the assets of Canon and drawbacks of Nikon ;)), about aperture value, the sheer magic of 85L, prices, difficult clients, point-and-shoot cameras, medium format, tonal range, strong points of a picture, golden section, decisive moment, Henri Cartier-Bresson, repoglamour, what is truth in photography, about Guggenheim Museum and red-eyes effect.

Gosh, girls, I do admire you!:)

The meeting was supposed to last two hours. It lasted almost four.
We ended with some practical issues of taking photos and post-processing.

Marta, the hostess of the meeting, was the first for a short demonstration of possibilities of 85L, the Magical Lens, which takes photos all by itself:

.. Agnieszka mocno sobie wzięła do serca moje wywody o świeżości spojrzenia:

------------------------------------------------------------------

.. Agnieszka clearly took to heart what I said about the importance of a "fresh look":

Thanks, girls:)

Marta i Konrad

2008-11-20T16:50:00.010+01:00

Marta i Konrad są tak zjawiskową i magnetyczną parą, że oczu od nich nie można oderwać.
Co tu dużo mówić - zapraszam do oglądania.

------------------------------------------------------------------

Marta and Konrad are such an attractive and engaging couple that you simply can't stop looking at them.
Well, I think it says everything - just see for yourself.

Lucyna i Wojtek

2008-11-19T01:56:00.012+01:00

Lucyna i Wojtek wzięli ślub w zeszłym roku 17 sierpnia. Spokojnie, spokojnie - aż takiego opóźnienia w oddawaniu zdjęć to nie mam:)
W tym roku spotkaliśmy się ponownie - w przepięknym, starym, drewnianym domu rodziców Wojtka w Białymstoku.
...i mam nadzieję, że spotkamy się jeszcze nie raz, i nie dwa:)

Ale po kolei. Najpierw mały set ze ślubu:

------------------------------------------------------------------

Lucyna and Wojtek got married on August 17th 2007. Don't worry, I'm not that far behind the schedule with delivering your wedding photos :)
This year we met again - in Białystok, in a beautiful old wooden house belonging to Wojtek's parents.
And I do hope that we'll meet again. And again... :)

But one thing at a time! Firstly, a short set of wedding photos:

.. w takim niezwykłym, klimatycznym domu z duszą, zdjęcia robią się same ..

------------------------------------------------------------------

.. in such an special place, in an atmospheric house with a soul
photos take care of themselves, you don't have to do anything ..

A tu już na szybko improwizowany, krótki białostocki plener małżeński:

------------------------------------------------------------------

And now a short marital outdoor session improvised on the spot:

mała katastrofa na kalina-studio.com

2008-11-17T15:27:00.002+01:00

.. za kilka dni znów powinno wszystko działać - i strona, i wszystkie zdjęcia na blogu się pojawią, ale na razie jest jak jest.

Wygląda na to, że baza danych jest nie do uratowania, czyli między innymi wszystkie rekomendacje moich Par poleciały w kosmos. Cóż, będę zbierać nowe - chyba, że ktoś chciałby dodać jeszcze raz stare - to proszę na maila:)

zadusznie

2008-11-02T21:15:00.038+01:00

Dziwnie refleksyjne te święta, co właśnie minęły. Choć i tak dla mnie zawsze były raczej spokojne i rozlewające się gorącym woskiem w wieczornonocne spacery po Cmentarzu Bródnowskim, niż nerwowe i tłoczne z brakiem miejsc do parkowania i objazdami całej Warszawy. Bo w Zaduszki Cmentarz Bródnowski jest całkiem inny - bez względu na pogodę ciepły od zniczy. I śmierć jest tam tak oswojona - w spokojny, niehalloweenowy sposób.

Kiedy byłam mała maczałam palce w wosku robiąc grube woskowe naparstki.
Kiedy byłam większa zresztą też.

A dziś myślałam o moim Dziadku. Byłam jego ukochaną wnuczką - Nulką.
I całkiem niedawno uświadomiłam sobie, że pierwsze zdjęcie które zrobiłam, z którego byłam zadowolona - tym zadowoleniem podszytym nadzieją na coś więcej - zrobiłam właśnie jemu. Gdzieś tak latem 2002, zdjęcie robione moim pierwszym kompaktem.

To nic, że pokazując wtedy moje pierwsze fotograficzne dokonania w necie, zostałam równo obśmiana. Człowiek w końcu uczy się na błędach.

Dziadek umarł półtora roku temu. A dzień po jego pogrzebie spotkaniem z Julią, Asią Siwiec, Pchełką i Agą Bogacką rozpoczęło się najniezwyklejsze półtora roku w moim życiu.
Wielu wyjątkowych ludzi poznałam, swoje przeżyłam, bardzo dużo się nauczyłam. Fotograficznie i tak po ludzku.

Dziadek uwielbiał po tysiąckroć opowiadać, jak to spacerując ze mną musiał za każdym razem omijać szerokim łukiem wszelkie Kioski Ruchu. Bo jak zobaczyłam jakiś, nie odpuszczałam, ciągnęłam go za rękaw i było: kup mi niećkę! kup niećkę! W tłumaczeniu z nulkowego na dorosłe - książeczkę chciałam. Potem prosiłam Dziadka, żeby mi czytał tą książeczkę po kilkanaście razy, aż umiałam ją na pamięć.

Jak już miałam trochę więcej lat i czytałam sama, też nie mogłam się odkleić jak trafiłam na dobrą książkę. Było i tak, że po ostatniej stronie zaczynałam czytać od początku, szukałam najlepszych fragmentów, wymyślałam obsadę filmu.

Ciężko mi było pojąć, choć przecież to takie oczywiste, że aby móc zacząć czytać nową, starą muszę zamknąć i odłożyć na półkę.

Chyba niewiele się zmieniłam.

Karolina i Marcin

2008-10-03T10:40:00.008+02:00

.. z Karoliną to była miłość od pierwszego maila:) I było wiadomo, że to właśnie ja będę fotografować jej ślub, nawet jeśli wciąż nie dostałam niebieskiego kotka;)

Poza tym Karolina i Marcin powinni dostać medal za cierpliwość, bo mimo straszniej obsuwy z oddawaniem zdjęć w tym roku, nie narzekali na mnie nic a nic:)

(Tym samym chciałabym przeprosić wszystkie moje czekające Młode Pary, naprawdę zwijam się jak w ukropie, jeszcze trochę cierpliwości:)

Zdjęcie zajęło czwarte miejsce we wrześniowej edycji konkursu FFS, kategoria detale.

Poniższym zdjęciem zobyłam I-sze miejsce w konkursie FFS na ślubne zdjęcie z przygotowań, edycja sierpniowa:

A tu ósme miejsce w kategorii wesele, znowu edycja wrzesnowa.

...

2008-10-01T03:34:00.007+02:00

Ten wpis będzie dla Julii, która ma ogromne serce i wielką mądrość. I choć nie umiemy ze sobą wytrzymać bez rzucania nożami i/lub wywracania oczami w wieloznacznych westchnieniach dłużej niż kilkanaście godzin jednym ciągiem, to nie wiem co by było, jakby jej nie było.

Bo są ludzie zwyczjani, są i wyjątkowi - i jest Julia.
Dzięki za to co było, a jeszcze bardziej za to, co będzie:)

banieczki z emocjami - Ala & PJ

2008-09-26T19:17:00.015+02:00

Ja już miałam wszystko pięknie ułożone w głowie. Cały wpis na blogu o tym, jak to Rita Hayworth i Humphrey Bogart wzięli ślub w Warszawie w kościele świętego Wojciecha. I jak to wspaniale jest móc się poczuć fotografem gwiazd. Bo co tu dużo mówić - Ali wdzięku i seksapilu mogłaby pozazdrościć niejedna hollywoodzka diva.

No i jak mówię, miałam wszystko wymyślone i ułożone .. ale - jak to było? cały plan sie rypnął.

Bo dostałam taki oto mail ...

Witaj Slonce!!!

Wiesz ty co?

Wiedziałam, ze Twoje zdjęcia będą dokładnie tym, czego szukałam, że będą piękne i będą oddawać wszystko, co działo się w dniu ślubu. Ba, wiedziałam, że będę nimi zachwycona i nawet byłam pewna, że wiem jak będę się cieszyć oglądając je po raz pierwszy, i jak podziękuję Ci za nie....

Jednak muszę przyznać, że teraz gdy skończyłam je oglądać po raz pierwszy... cały plan sie rypnął!!!

O matko! Kalina! Te zdjęcia są absolutnie fenomenalne - i nie mówię tylko o tym jak mnie ślicznie na szczupło zrobiłaś hihi!!! To nie zdjęcia - tylko małe banieczki z emocjami, uśmiechami i buziakami! Są przepiękne!

Młody padł jak je zobaczył! Bardzo dziękujemy za Twoją ciężką i cudowna pracę! Wiem, że dla Ciebie to był równie długi dzień co dla mnie, ale muszę przyznać, że efekty są fenomenalne!!!!

Teraz wracam do oglądania, bo zobaczyłam je dopiero o pierwszej w nocy, a po prostu musiałam napisać i podziękować!!!!!!

Ala & PJ

Poniżej Ewa i Rafał. To dzięki nim (ale nie tylko, nie tylko:) trafiła do mnie Ala.
Dla wielbicieli Ewy mały bonusik

Ewa, Rafał - a kiedy będę robić zdjęcia na waszym weselu?;-))

Wiki & Remi

2008-09-19T23:28:00.018+02:00

Z Wiktorią poznałyśmy się, kiedy pracowałyśmy w jednym wydawnictwie. To było ładne trzy-cztery lata temu i byłam wtedy przeszczęśliwa mogąc pierwszy raz w życiu zarabiać robiąc zdjęcia. I tak jeździłyśmy sobie po Polsce i wywiadowałyśmy burmistrzów - Wiki w formie słownej, ja zdjęciowej.

No i kiedy Wiktoria postanowiła wziąć ślub - nie zapomniała o mnie. A, że jest jedną z najbardziej fotogenicznych osób jakie znam, nie musiałam się nawet bardzo napracować dla poniższego efektu.

był sobie Kostek

2008-09-17T19:30:00.004+02:00

Najpierw Kostek mieszkał sobie w brzuszku mamusi. Ale nie byle jakiej mamusi, tylko słynnej fotografki Agi Bogackiej:)

A tu kilka zdjęć Kostka już na zewnątrz:

A ostatnio w życiu Kostka nastąpiło bardzo ważne wydarzenie.

Marta i Łukasz

2008-09-03T15:56:00.004+02:00

... taki mail właśnie dostałam .. w chwilach jak te, człowiek zapomina nieprzespane noce i wszystkie godziny spędzone przed monitorem, a nawet to, ze w Expresach nie ma gniazdek i nie można podładować laptopa. A ta podróż do Wrocławia dłuuuga była.

No więc w takich chwilach wszystko złe i niewygodne idzie w niepamięć - chce się żyć i pracować i w ogóle!

Marto i Łukaszu - wielkie dzięki! Za wszystko:)

Hej Aniu!
Nie chciałam dzwonić, bo mowę mi odjęło i jeszcze ten stan sie utrzymuje ;)
Właśnie otrzymałam zdjęcia. To jest nieprawdopodobne jakie Ty cuda wyprawiasz aparatem. Naprawdę nie spodziewałam się takich rezultatów, a cała oprawa nadaje zupełnie inny wymiar.. bajkowości.
Rodzicom ręce się trzęsły podczas przeglądania zdjęć w białych rękawiczkach ;))) Jakby trzymali w dłoniach skarb. Dla nas to jest skarb, bo te obrazy zostaną nam na całe życie. Już teraz sie wzruszam patrząc na zdjęcia z kościoła, czy podziękowań dla rodziców, a co to będzie za 30 lat :)
Dla nas to najwspanialszy prezent i na pewno wart czekania.
Jeszcze raz bardzo bardzo Ci dziękujemy, ze byłaś tam z nami i uchwyciłaś to, co ważne.
Pozdrawiamy i życzymy mnóstwa inspiracji :)
Marta i Łukasz

Agata i Konrad

2008-09-02T02:11:00.005+02:00

.. piękni Młodzi, piękny ślub i plener w jabłoniach .. czegóż chcieć więcej?

Moja ukochana siostra

2008-08-31T14:49:00.008+02:00

... słowo harcerza, że postprocesing w tym zdjęciu polegał tylko na zdjęciu koloru!
I bądź tu, człowieku, normalny, mając taką rodzinę!

Moja siostra, Magda Zemła, oprócz tego, że tak wygląda robi fajne zdjęcia. Ślubne oczywiście:)

... pozory mylą ;)))

2008-08-28T03:42:00.003+02:00

Warsaw by night

2008-08-25T02:39:00.011+02:00

... z Julią, Januszem i ekipą z Krakowa czyli Sławkiem i Izą.

Sławek i Iza:

... Julia i Janusz:

I Załoga Dżi w całości:

Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin, Julia!!!! :)

Fajnie jest być fotografem rodzinnym:)

2008-08-20T18:49:00.008+02:00

O Poli Kalinie pisałam już wcześniej. A niedawno się spotkałyśmy po raz kolejny z okazji chrzcin.

Ceremonia przebiegła całkiem spokojnie, bez incydentów - oprócz jednego, kiedy to Mama na pytanie księdza "jakie imiona wybraliście dla swojej córki", chyba trochę pomyliła te imiona;)) (zdjęcie trzecie)

Agnieszka i Arek

2008-08-01T03:11:00.005+02:00

Długo nic nie pisałam - tak, wiem, niedobry bloger ze mnie.
Kajam się.

Ale tak to już jest, kiedy się wpadnie w życiowy zakręt, trochę ciężko ze wszystkim nadążyć.

Tym bardziej dziękuję wszystkim, którzy mnie mobilizowali do pisania i pokazywania nowych zdjęć. Dziękuję za wszystkie maile i wpisy na blogu poganiające, a nawet łajające.

Ale przede wszystkim - dziękuję Agnieszce i Arkowi za cudowną współpracę w czasie reportażu i za te piękne podziękowania, które od nich dostałam:
(Ale się dziękczynny wpis zrobił)

Chcieliśmy Tobie serdecznie podziękować za to, że udało Ci się znaleźć czas na spędzenie z nami tego najważniejszego dla nas dnia. Odkąd tylko znaleźliśmy w internecie stronę z Twoimi zdjęciami, byliśmy przekonani, że to Ty powinnaś uwiecznić dzień naszego ślubu. A efekt Twojej pracy przerósł nasze najśmielsze oczekiwania. Pragniemy więc podziękować przede wszystkim za zdjęcia, które dostaliśmy od Ciebie. Będą one dla nas prywatnym skarbem - pamiątką tego pięknego dnia. Aniu, wiedziałaś kiedy wkroczyć, które chwile uchwycić - dokładnie tak jak byśmy tego chcieli. Wszystkie zdjęcia mają w sobie zastygły klimat ulotnych chwil dnia naszego ślubu i dzięki Tobie pozostaną przy nas na zawsze.

Wywiad ze mną, przeprowadzony przez Staszka Wesołowskiego dla Forum Fotografów Ślubnych

2008-06-10T16:47:00.025+02:00

Cześć, witam laureatkę konkursu FFŚ, jak również fotografkę, która zdobyła drugie miejsce pod względem ilości zdjęć zakwalifikowanych do konkursu rocznego.

Jak się z tym czujesz?

Bardzo się cieszę i obiecuję, że w tym roku będzie lepiej:) Choć za efekty w postaci miejsca na podium ręczyć nie mogę, bo konkurencja rośnie w siłę i w talenty. Ale to tylko większa przyjemność współzawodniczyć w takim towarzystwie.

Nie wszyscy użytkownicy forum znają cię osobiście, może kilka słów o sobie?

Trafiłam na fotografię przez przypadek sześć lat temu - po prostu kupiłam aparat i zaczęłam robić zdjęcia.

Choć z drugiej strony, wierzę, że w życiu nic nie dzieje się przez przypadek. Że to, gdzie jesteśmy teraz, jest logiczną konsekwencją wszystkiego, co było wcześniej.

I tak - nie byłabym takim fotografem jakim jestem dziś, gdybym nie studiowała matematyki, gdybym nie spędziła miesięcy, a może i lat, na sali kinowej jako nałogowa kinomanka.

I wreszcie - gdybym nie spotkała na swojej drodze tych kilku niezwykłych ludzi, których miałam szczęście spotkać.

Twoje zdjęcia zdobyły pierwsze miejsca w konkursach miesięcznych w 2007. Jaki to był dla Ciebie sezon?

Przełomowy.

W tym roku odkryłam, że silna, dobra konkurencja, to największe błogosławieństwo i motor rozwoju, że gdziekolwiek się obrócić, czekają nowe przestrzenie gotowe do eksploracji, nowe pomysły i inspiracje. No i wreszcie - że sprzęt, choć to tylko narzędzie, to bardzo ważne jest dla mnie, aby to narzędzie było jak najdoskonalsze.

A jak widzisz ten sezon w perspektywie naszej branży i jej rozwoju?

Myślę, że polska fotografia ślubna wskoczyła na dobry tor. Rośnie świadomość klienta - który zaczyna rozumieć po pierwsze, co to są dobre zdjęcia ślubne, a po drugie, że to kosztuje.

Nasze forum (FFŚ) - wydaje mi się, że nie będzie to sformułowanie na wyrost - skupia gros najlepszych fotografów ślubnych w Polsce. Możemy się tu uczyć od siebie, inspirować, chwalić się i oglądać efekty swojej pracy.

Użytkownicy portalu FFŚ, zwłaszcza początkujący, zadają sobie pytanie, jaki jest przepis na dobre zdjęcie ślubne w naszych polskich realiach? Wiadomo - blokowiska, budżety wesel nie takie jak na zachodzie.

Przede wszystkim nie mitologizujmy wesel na zachodzie. W zeszłym roku miałam swój najbardziej angielski i wyrafinowany ślub - wprawdzie w Polsce, ale na pięknym zamku. Panna Młoda śliczna jak marzenie, Pan Młody - przystojny jak model, siedemdziesiąt procent gości z Anglii - wystawne wesele z klasą w angielskim stylu. A był to koszmar dla fotografa - wszystko źle oświetlone i wyłożone ciemnym drewnem - nie było jak się doświetlić, od czego światła odbić.

Zmierzam do tego, że choć oczywiście zgodzę się, że w udanym reportażu okoliczności typu otoczenie, emocje, światło - grają rolę nie do przecenienia, to te najlepsze wcale nie są zarezerwowane dla pięknych ślubów na zachodzie. Niepożądane tło można wyeliminować małą GO bądź wąskim kadrem. A można też zagrać tym tłem - tylko trzeba mieć na to pomysł.

Zajrzyjmy do twojej torby ze sprzętem, jakiego zestawu teraz używasz, jakich akcesoriów?

body: 2 x 5D

lampy i akcesoria: 580EX i 580 EX II, LightSphere i luminquest

obiektywy: 14mm 2.8L (najnowszy nabytek;), 15mm 2.8 (rybie oko), 24mm 1.4L, 35mm 1.4L, 50mm 1.2L, 85mm 1.2L mkII, 135mm 2.0L

Przejdźmy w takim razie to zdjąć, można wyróżnić trzy elementy wpływające, od strony technicznej na zdjęcie, sprzęt, obróbka, sposób prezentacji gotowego produktu.

Pokaż mi proszę swoje zdjęcie które nie powstało by gdyby nie wysokiej klasy sprzęt foto (kilka słów jak powstało)

Jasne stałki, body, gdzie wysokie ISO jest w pełni używalne, dają mi pewność, że poradzę sobie w każdych warunkach. Ciemne kościoły, źle oświetlone sale weselne już nie są straszne.

Ale jako przykład zdjęcia, które nie powstałoby bez wysokiej klasy sprzętu wybrałam zdjęcie plenerowe.

Z Martą i Canem byłam umówiona na kilka zdjęć portretowych na Starym Mieście i ceremonię w USC. Ze względu na nieprzewidziane okoliczności (które są nieodłącznym elementem każdego ślubu;) i remont całej Warszawy, okazało się, że mamy jedynie kwadrans na zdjęcia przed USC.

W pobliżu blokowisko i kilka krzaków, które na początku kwietnia występują pod postacią suchych badylków.

Ale obiektyw 85L ze światłem 1.2 to sto procent magii:

Czytelnicy FFŚ chcieliby też zobaczyć zdjęcie, które zyskało dzięki właściwej obróbce (kilka słów komentarza do zdjęcia)

Zawsze staram się znaleźć jakąś ukrytą fajność w zdjęciu, by potem wyciągnąć ją obróbką. W pierwszej fotografii wydała mi się ciekawa kompozycja oparta na mocnych punktach i kontrastowość ciemnych postaci na jasnym tle. Zneutralizowałam, ujednoliciłam tło (konwersja BW, wystemplowanie latarni, użycie tekstur), co bardziej skupiło uwagę na postaciach i uwypukliło kompozycję.

W drugim zdjęciu odpowiednim wywołaniem rawa podkręciłam kolory i połączyłam dwa różne rawy aby rozświetlić postacie.

Przejdźmy do gotowego produktu. Co preferujesz i dlaczego odpowiednia prezentacja produktu końcowego jest taka ważna?

Dla mnie odpowiednia oprawa zdjęcia jest o tyle ważna, że wolę oddawać zdjęcia luzem (same odbitki) niż w kiepskiej jakości albumie. Tak robiłam dotąd - w tym roku powstaje oferta albumowa, która jest wyceniania osobno. Zależy mi na tym, aby to co proponuję klientowi było najwyższej jakości - jeśli jednak ten obstaje przy tanim albumie, może go nabyć we własnym zakresie, ale ja do tego ręki nie przyłożę;)

Która część dnia pracy sprawia ci największą frajdę (plener, sala, kościół, przygotowania) i dlaczego?

Nie ma reguły. Wszystko zależy od światła, energii, emocji, atmosfery, współpracy ze strony Pary Młodej. Zazwyczaj walczą ze sobą o palmę pierwszeństwa przygotowania, kościół i plener. Ale i wesele ma swoje dobre fotograficzne strony.

Porozmawiajmy chwilę o plenerach. Twój najbardziej szalony i nieoczekiwany plener?

U mnie fotografii plenerowej samo tło nie odgrywa aż tak dużej roli jak Para Młoda. Staram się skupiać na niej, na emocjach, uczuciach.

Nie twierdzę, że tło nie jest ważne, wręcz przeciwnie, bardzo lubię nim grać, ale wciąż to tylko tło.

Jeśli chodzi o najbardziej niesamowite plenery, to utkwiły mi w pamięci dwa.

Pierwszy miał miejsce o szóstej nad ranem, po weselu. W upalne dni światło dzienne jest tak silne, i poza nielicznymi wyjątkami niekorzystnie wpływa na zdjęcia, że najlepiej się umawiać na zdjęcia wcześnie rano, bądź późnym wieczorem. Z Magdą i Tomkiem ustaliliśmy, że jeśli będą się czuli na siłach na sesję po weselu, to mnie po prostu obudzą - miałam nocleg na miejscu. Szczerze mówiąc, to nie wierzyłam, że będzie im się chciało - zaskoczyli mnie podwójnie. Nie dość, że się zdecydowali, to przez całą sesję emanowali wyjątkową energią.

Drugi plener, który chciałabym pokazać miał miejsce w Bilbao w Hiszpanii. Bilbao urzekło mnie swoją niezwykłą nowatorską architekturą, pomysłem na siebie i konsekwencją w jego realizacji. Do tego Nina i Javi z entuzjazmem poddali się klimatowi miejsca i moim pomysłom, co zapewniło wspaniałą współpracę, której efektem są poniższe zdjęcia.

Masz wymarzone miejsce w którym chciałabyś zrobić sesję?

Wymyślanie lokalizacji zdjęć plenerowych to najczęściej jedna wielka improwizacja. Najczęściej jest tak, że ustalamy, że jedziemy tu i tu, a lądujemy całkiem gdzie indziej. Bo pogoda, bo czas, bo spodobało mi się coś po drodze. I właśnie w tej improwizacji, w twórczym wykorzystywaniu warunków zastanych, najlepiej się odnajduję.

Ale jeśli już miałabym wybierać wymarzone miejsce na plener, to marzy mi się też sesja podwodna w oświetlonym letnim słońcem jeziorze czy starym basenie. Poza tym, mocno przyciągają mnie Nowy Jork, Wenecja i Lizbona. Bardzo chciałabym poczuć klimat tych miast i zrealizować tam bardzo miejskie sesje ślubne.

Wiem, że te marzenia się zrealizują - niektóre może nawet szybciej niż inne;)

Kogo uważasz za autorytet (może za duże słowo) ale kogo podziwiasz na naszej polskiej scenie fotografów ślubnych?

Jak już mówiłam polska scena fotografii ślubnej bardzo prężnie się rozwija. Wiele pojawia się nowych nazwisk, a i starzy wyjadacze wciąż potrafią zaskakiwać. Szczególnie jednak cenię:

Adama Trzcionkę - za poezję kadru i za zawsze zwiewnie urodziwe Panny Młode. Za objawianie piękna w jego naturalnej postaci - ukrytego w pochyleniu głowy, w wybuchu śmiechu, w ułożeniu dłoni. Za dbałość o każdy szczegół, nawet ten, którego nikt nie dostrzeże.

Bartka Jastala - za to, że jego najlepsze fotografie sprawiają wrażenie zrobionych od niechcenia, bez wysiłku. Za lekkość i prawdę jakie w sobie niosą.

White Smoke Studio, czyli Dorotę Kaszubę i Michała Wardę - za zaadaptowanie na grunt polskiej fotografii ślubnej reporterki na światowym poziomie.

Asię Siwiec - za pokazanie, że dobry fotograf nieślubny może zostać dobrym fotografem ślubnym. Za czarowanie szykowną elegancją we ślonski polywie.

Jak widzisz role asystenta w przyszłości? Może już teraz korzystasz z jego usług?

W ostatnim sezonie zdarzało mi się kilka razy pracować z asystentem. To duża wygoda i myślę o częstszej tego typu współpracy.

Co chciałabyś zmienić w swoich zdjęciach, jaki jest kierunek który obrałaś?

Chciałabym dodać swoim zdjęciom więcej reporterskości, szerokiego spojrzenia. Ale nie czuję presji, nie chcę robić nic na siłę, wbrew sobie. Dlatego w mojej fotografii wciąż będą dominujące wąskie kadry i glamour, bo w tym się czuję najlepiej. Acz mam nadzieję, ze proporcje będą się zmieniać powoli.

Twoje zdanie na temat zdjęć studyjnych?

Fotografowałam przez jakiś czas w studio, ale teraz nie odczuwam takiej potrzeby.

Czuję się bardziej fotografem reportażowym - w tym sensie, że nawet przy sesjach plenerowych lubię wykorzystywać warunki zastane, bez nadmiernej aranżacji. Często sesje ciążowe, czy rodzinne wykonuje w domu u klienta - lubię pokazywać relację osoby fotografowanej z miejscem, z którym jest związana.

Dużo rozmawiamy na forum o zdjęciach, oceniamy. Niewiele jest opowiadania o tym jak powstało dane zdjęcie. Proszę opowiedz o swoim zdjęciu i okolicznościach jego powstania, które uważasz za frapujące? (przykładowe zdjęcie, jak się czułaś, co się działo, jak zostało zrobione, nastawy aparatu i dlaczego)

Poniższe zdjęcie to przykład eksperymentów weselnych. Zawsze staram się próbować różnych ustawień ISO, różnych czasów, z lampą lub bez. Tu długi czas otwarcia migawki przy jednoczesnym błysku lampy na pierwszą kurtynę pozwalają na zamrożenie pierwszego, oświetlonego flashem planu, a światła z tylu miały aż 1/4 sekundy przy czułości 1600 ISO by zakomponować pozostałą przestrzeń obrazu. Do tego zoomowałam obiektywem przy otwartej migawce - stąd smugi świateł.

Co robisz, żeby utrzymać wysoką formę przez cały sezon?

Kiedy praca jest przyjemnością znużenie i zmęczenie dopada nas zdecydowanie później. Ale i tak jest nie do uniknięcia. Staram się zawsze wygospodarować czas na basen, rower, spotkania ze znajomymi. I nawet w sezonie - robić zdjęcia nie tylko ślubne.

Stały poziom zdjęć, wynik ciężkiej pracy czy talent?

Żelazna proporcja mówi: dwa procent talentu i dziewięćdziesiąt osiem procent ciężkiej pracy.

Z tym, że to dziewięćdziesiąt osiem procent ciężkiej pracy bazuje głównie na rozwijaniu tych dwóch procentów talentu.

Jak długo masz zamiar pracować w tej branży?

Dopóki będę miała z tego satysfakcję - czyli zapowiada się jeszcze całkiem długo:)

Czy uważasz że jest miejsce dla nowych fotografów ślubnych?

To pytanie uznaje za retoryczne. Przy tej ilości ślubów, przy takim wyprzedzeniu z jakim fotografowie są rezerwowani - nowy narybek fotografów ślubnych jest więcej niż pożądany.

Ja bym wręcz próbowała spojrzeć na problem inaczej - skąd wziąć DOBRYCH fotografów, by dosycić nimi coraz bardziej wymagający rynek fotografii ślubnej?

Twój styl? Opisz go, jaki on jest?

Jest takie słowo wymyślone przez Adama Trzcionkę, które określa najtrafniej moją drogę w fotografii ślubnej: repoglamour - czyli glamour z nutą reportażu.

I - co najważniejsze - uważam, że Panna Młoda ma prawo wyglądać pięknie na zdjęciach ślubnych. Niezależnie od urody, fotogeniczności, a nawet umiejętności wizażystki. To po prostu jej święte prawo, a już moja w tym głowa, żeby tak było.

Pytanie które chciałabyś sobie zadać lub innym laureatom?

Których polskich fotografów ślubnych cenią najbardziej i za co. I dlaczego to taka tajemnica;)

Dziękuję za rozmowę.

Ja również :)

WPJA

2008-06-06T11:37:00.015+02:00

Miło mi donieść, że moje zdjęcie zyskało uznanie w pierwszej, kwartalnej tegorocznej edycji konkursu
Wedding Photojournalist Association - Międzynarodowego Stowarzyszenia Fotografów Ślubnych - i zajęło piąte miejsce w kategorii Getting Ready (przygotowania)

Moja nowa zabawka:))

2008-06-03T18:13:00.005+02:00

14mm - co tu dużo mówić - zajefajne szkło. Dotarło do mnie w piątek.

Niestety już zdążyłam zrobić mu krzywdę. Nie pytajcie co się stało, bo zacznę rzucać nożami!;)

W każdym razie jest już w szpitalu na Żytniej.
Wróci gdzieś za dwa tygodnie.

Zielona Julia:)

2008-05-27T20:24:00.003+02:00

And myself by Julia:)

Jak zostać gwiazdą telewizji

2008-05-06T22:33:00.007+02:00

W tym celu należy przyjechać na casting do Warszawy z samego Krzeszowa. Tak jak Stasiu Wesołowski Superstar, którego w wersji refleksyjno-intelektualnej można podziwiać na zdjęciu poniżej.

Tak więc Stasiu przyjechał, wykosił trzysta luda konkurencji i jako jeden z trzydziestu przeszedł do drugiego etapu. A to wszystko ponoć dzięki mojej sałatce z tuńczyka, która działa stymulująco na struny głosowe i pobudza intelektualnie. O dalszych sukcesach Staszka i mojej sałatki będę donosić sukcesywnie.

Oprócz zwyciężania w castingu Staszek i jego syn Adi zajmowali się chodzeniem po Warszawie w deszczu i budzeniem mnie o szóstej nad ranem.

Długo im tego nie zapomnę.

Włodzimierz Nahorny

2008-04-24T02:24:00.003+02:00

Kilka dni temu miałam przyjemność pomagać Włodzimierzowi Nahornemu w kompletowaniu dokumentacji do pracy doktorskiej. Programy, plakaty, recenzje - nazbierało się trochę tego przez dziesiątki lat pracy artystycznej. I to wszystko trzeba było sfotografować.

A na koniec starczyło nam jeszcze zapału na mini-sesję:)

Z cyklu: "ludzie i ich problemy"

2008-04-24T02:04:00.007+02:00

... oczywiście nie mogłam sobie odmówić zrobienia zdjęcia z takimi rekwizytami;-))

Ślub Pchełki i Piotra, czyli szewc chodzi w najwypaśniejszych pantofelkach!:-)

2008-04-13T18:18:00.063+02:00

Równo tydzień temu w kościele Mariackim w Krakowie ślub wzięli Pchełka i Piotr.
Ja tam byłam, miód i wino piłam .. i nie tylko;)
Ale od początku!

Z Pchełką, czyli Beatą Ewą Wojciechowską, fotografką ślubną, poznałyśmy się i polubiłyśmy rok temu z hakiem. My - czyli ja, Pchełka, Julia Molner i Aga Bogacka. I tak śmiejemy się, że ekipę na swój ślub Pchełka zaklepała sobie dużo wcześniej niż męża - bo z Piotrem poznali się raptem 23 listopada 2007 - na warsztatach fotografii aktu u Wacława Wantucha.

Tak więc oczywistym było, że wszystkie trzy będziemy robić jej zdjęcia. Na szczęście Pchełka ustaliła datę na niedzielę - i byłyśmy się w stanie stawić w pełnym składzie:)

Z Julią z Warszawy jechałyśmy pociągiem - ale podróż nam się nie dłużyła wcale :-)

Następnego dnia czekałyśmy na Pchełkę w jej nowym krakowskim mieszkaniu - spóźniała się, bo miała przejścia z fryzjerką, księdzem i wszystkimi.

Suknia Pchełki zachwycała..

Zachywcała tak bardzo, że dziewczyny dostały głupawki;)

.. na szczęście Pchełka w końcu do nas dołączyła ..

I w końcu trzeba się było zabrać do pracy..

Ten kadr mamy wszystkie trzy .. ale kto mógłby się oprzeć?;-)

A oto nasza wspaniała trójca w komplecie + przepiękna Panna Młoda:)
Zdjęcie robił Piotr.

..nasz kochany Admin naszego cudownego Forum, wraz z małżonką. (Trochę wazeliny nigdy nie zaszkodzi;)

A tu sprawca całego zamieszania - Wacek Wantuch. Wraz z małżonką. I kawałek Agi Cudak.

Na koniec zdjęć kościołowych - mały backstage. Czyli jak to wyglądało naprawdę. Wszyscy mieliśmy pecha - w kościele Mariackim był akurat remont posadzki.

Reprezentacja Forum Fotografów Ślubnych na zdjęciu rodzinnym z Pchełką i Piotrem:)

Na koniec Pchełka została porwana - pojechali z Piotrem wprost spod kościoła w podróż poślubną.

Tak więc wesele musieliśmy urządzić sobie sami.

Przewidziawszy taki ciąg zdarzeń, zarezerwowaliśmy sobie kilka dni wcześniej stolik na 15 osób w Spokoju przy ulicy Brackiej 3-5. Rezerwacja została potwierdzona osobiście na pół godziny przed ślubem. Ale kiedy przyszliśmy na miejsce, okazało się, że nikt nic nie wie. Mocno zdziwieni tym faktem, chcieliśmy jakoś sprawę wyjaśnić, ale barmanka kazała nam - zazwyczaj staram się używać łagodniejszych synonimów, ale tu pozwolę sobie zacytować - no więc barmanka kazała nam wypierdalać.
Nasz niezastąpiony Admin, Zbyszek Kruk, próbował dowiedzieć się, czy to jest rutynowy sposób, w jaki goście są traktowani w Spokoju - udało mu się telefonicznie skontaktować z właścicielką. I mimo, że ostatecznie wylądowaliśmy w Błędnym Kole naprzeciwko - nikt nie pofatygował się do nas z przeprosinami, a nawet i bez nich.

Ale nie ma co żałować - Błędne Koło okazało się świetnym miejscem, a mimo tego, że Pary Młodej z nami nie było, szaleństw nie brakowało i nawet gorzko gorzko! było;)

Jacek Taran i Adam Trzcionka.

Asia Siwiec.

Julietta:)

Północne zapiekanki na Kazimierzu. Agnieszka i Jacek Taranowie.

A tak zazwyczaj wygląda Julia po całonocnym weselu;)

Na relacje ze ślubu Julii i Agi zapraszam na ich blogi.

Katia i Tomek

2008-04-12T09:52:00.008+02:00

Katia i Tomek wzięli ślub w święta Wielkiej Nocy, a poznali się ledwie kilka miesięcy wcześniej. Po prostu prawdziwa miłość :-))
Katia wyglądała niezwykle oryginalnie, zjawiskowo i charyzmatycznie. Zresztą zobaczcie sami.

moja ulubiona modelka :)

2008-03-27T01:34:00.003+01:00

Dziś Julia w wersji zakapturzonej:

Przedsezonowe ładowanie akumulatorów

2008-03-23T23:45:00.007+01:00

Kiedy dwóch fotografów wybiera się na spacer i mają jeden aparat... to czasami jest problem;)
Na szczęście aparat był mój, z podpiętym do niego magicznym obiektywem 85L.
I niech ktoś mi jeszcze raz powie, że 85L ma kiepski autofokus!

W podwójnej roli fotografa i modela Adam Trzcionka.

Agnieszka i Arek po raz drugi

2008-03-19T00:09:00.006+01:00

No i w końcu udało nam sie umówić na zdjęcia plenerowe z Agnieszką i Arkiem. Złapać kilka promyków kapryśnej zimowej wiosny. Przedstawiam swoją pierwszą sesję świeżoupieczonomałżeńską:

(Nie) grzeczne dziewczynki i dobre wróżki, czyli jak to się zaczęło

2008-03-16T14:49:00.070+01:00

Ciekawe, że najczęstszym pytaniem jakie ostatnio słyszę nie jest: ile dostaniemy zdjęć?, czy nawet, o zgrozo! masz czas umówić się na piwo?;), tylko a powiedz, jak to się stało, że zaczęłaś fotografować?

No więc już odkąd zaczęłam raczkować nie rozstawałam się ze swoją smieną, alfabetu uczyłam się na książkach Dederki..
Eeeh, no dobra, chyba komuś podebrałam życiorys;)

Tak naprawdę to jestem niespełnionym talentem literackim. Już jako siedmiolatka opublikowałam swoją pierwszą powieść:

Niestety, z ogromną stratą dla polskiej i światowej literatury pięknej, drugiej ani trzeciej nie było.

A co do zdjęć, to rzeczywiście miałam kiedyś jakąś smienę. Ale jedyne zdarzenie związane z nią jakie pamiętam, to to, kiedy po wycieczce klasowej zostawiłam ją w autokarze. Bałam się wrócić do domu i powiedzieć o tym rodzicom, więc schodziłam całe Bródno szukając na listach lokatorów nazwiska mojej wychowawczyni, w nadziei, że może ona będzie wiedziała jak się skontaktować z kierowcą autobusu.

Potem było długo długo długo nic. Nie licząc wakacji, kiedy w wieku nastu lat znalazłam gdzieś w szafie starego kijewa, kupiłam czarnobiałą klisze i postanowiłam, że będę robić zdjęcia artystyczne. Wyszła z tego taka przeraźliwa kiszka, że obraziłam się na tego kijewa na śmierć. I nie uwierzyłabym wtedy za nic, że fotografia kiedykolwiek do mnie wróci .

No ale w końcu przyszedł Internet i Allegro i pojawiła się potrzeba przenoszenia obrazów na ekran komputera. Pomyślałam sobie - co mi szkodzi - kupię sobie ten aparat.

Był marzec 2002 - zaczęłam szperać po necie, wyszukiwać opinie. W końcu wybrałam Olympusa Camedie 2020. Kiedy przeglądałam aukcje na Allegro, moją uwagę przykuł jeden sprzedający. W dość specyficzny sposób reklamował swoje towary (ta minolta, to naprawdę świetny aparat, ale raczej nadaje się dla dziecka. Sprzedaję, bo generalnie wolę olympusy), no ale przede wszystkim wydał mi się profesjonalnym fotoamatorem. Postanowiłam więc napisać do niego z prośbą o radę, czy mój wybór ma sens.

Odpisał, że tak, oczywiście. Olympus to świetna marka, a seria Camedia to już w ogóle. On zresztą tydzień temu właśnie kupił aparat z tej linii, ale oczko wyżej: C-4040. To naprawdę świetny model - ma to i to, i to. Tu rzucał hasła takie jak jasność obiektywu i inne, które wtedy nic mi nie mówiły - i przekonywał, że naprawdę warto wydać te tysiąc dwieście więcej.

Napisałam, że zapewne ma rację, ale już się nakręciłam i chce kupić aparat teraz zaraz, a na dziś tyle kasy nie mam, więc pozostanę jednak przy swoim wyborze.

Bardzo szybko dostałam odpowiedź - a był to jego drugi, może trzeci mail do mnie! - że w takim razie, to on mi pożyczy!!

.....

Wiedziałam, że grzeczne dziewczynki nie przyjmują takich propozycji od nieznajomych panów, podejrzewam też, że gdybym miała wtedy na swoim koncie pełną kwotę, nie wydała bym blisko trzech tysięcy na swój pierwszy aparat - malutki kompakt do tego. Ale po prostu nie mogłam sobie odmówić wzięcia udziału w tym niesamowitym przejawie bezinteresowności i dobrej woli..

W dziesięć minut tysiąc dwieście złotych znalazło się na moim koncie i jeszcze w tym samym tygodniu stałam się szczęśliwą posiadaczką nowiutkiego Olympusa C-4040.

Przy przelewie było oczywiście imię i nazwisko przelewającego, ale wtedy jakoś niewiele mi ono mówiło. Wrzuciłam jednak dane w google i jakież było moje zdziwienie, że ja przecież znam tego pana! Z telewizji!

Moją dobrą wróżką okazał się Krzysztof Leski - dziennikarz i publicysta.

Z Krzyśkiem i jego dziewczyną Kasią utrzymujemy od tego czasu może nieczęste, ale regularne kontakty. Ostatnio byliśmy na spacerze w lasku kabackim:

A co było dalej z Olkiem, ze mną i fotografią, opowiem w następnym odcinku;)

Małgosia, Krzysiek i Mateusz

2008-03-15T22:09:00.005+01:00

.. czyli po prostu sesja rodzinna:)

Scrapy, czyli co fajnego można zrobić ze zdjęć ślubnych

2008-03-08T21:52:00.011+01:00

Zdjęcia ślubne można trzymać w szufladzie, w albumie, albo w komputerze.

A można też z nimi zrobić takie fajności jakie zrobiła Ania ze zdjęciami, które blisko dwa lata temu zrobiłam jej i jej mężowi Grzesiowi:

Więcej prac Ani na jej blogu

Benita, Marcin, Szymek i Sarka

2008-02-25T17:12:00.010+01:00

Benita i Marcin to, można już tak powiedzieć, moi starzy dobrzy znajomi:)
Poznaliśmy się w grudniu 2006, kiedy brali ślub.

Latem spotkaliśmy się na sesji spacerowej z ich suczką Sarką i jej przyjacielem Pepperem.

W listopadzie - kilka zdjęć w oczekiwaniu na Szymka.

No i w końcu poznałam Szymka:)

Iwona i Jarek

2008-02-14T12:53:00.038+01:00

Jarek pierwszy raz zobaczył Iwonę, kiedy przyszła do jego klubu bilardowego.. spojrzał na nią i stało się:) I tak uczucie zrodzone na sali bilardowej zaprowadziło ich przed stolik urzędnika USC w warszawskim ratuszu.

Naturalnym więc pomysłem była sesja ślubna właśnie w klubie Jarka.
Spotkaliśmy się tam wcześniej, żeby obejrzeć salę pod kątem robienia zdjęć .. i choć bardzo lubię improwizować i wykorzystywać warunki zastane - pomyślałam - "będzie ciężko". Fajne, klimatyczne światło nad stołami.. ale trochę go mało. Przydałoby się jakieś delikatne doświetlenie, które jednocześnie nie zabiłoby klimatu.

I nagle przyszło olśnienie! Lampka yervantowa! Czyli takie małe cudo na kiju, którym Mistrz Yervant doświetla swoje plenery.

Ale okazało się, ze zorganizowanie i zgranie wszystkiego nie jest wcale takie proste.

Tak więc chciałam podziękować wszystkim, dzięki którym ten plener doszedł do skutku :-)

Yervantowi - za wymyślenie idei lampki yervantowej i jej inspirujące wcielanie w czyn
Michałowi Zagórnemu - za pożyczenie lampki yervantowej
Julce - za to, ze podrzuciła mi michałową lampkę yervantową
Adamowi Trzcionce - za twórcze i wytrwałe świecenie lampką yervantową
Niedźwiedziowi - za pożyczenie Nikona D3 (który robi zdjęcia po ciemku, śpiewa tańczy przytupuje:), oraz za to, że woził mnie, Adama i lampkę yervantową swoją wypasioną bryką
Ani, żonie Niedźwiedzia - za cierpliwość i wyrozumiałość ;)

Adam załapał się do tego na zdjęcia w USC. Ale już go więcej nie zabieram, bo potem okazuje się, ze wszystkie najlepsze kadry są jego! Tak więc koniec, over, finito, sfirsit!
I sami sobie zgadujcie które czyje;)
(Ale to z jednym okiem moje:-)

Po USC był czas na plener. Niespełna godzina - trochę krótko - ale dało radę:) Tym bardziej, że Iwona potrzebowała ledwie kilku sekund, by przeobrazić się w gwiazdę filmową lat czterdziestych.
A Adam zajął się głównie świeceniem i w końcu mogłam się wykazać.

Po plenerze czas na zabawę w Hotelu Bristol:

Kasia

2008-02-12T23:17:00.004+01:00

Kasia wymyśliła sobie, że sprawi oryginalny prezent gwiazdkowy swojemu mężowi. W tym celu zgłosiła się do mnie.
Tylko, że jakoś nie udawało się nam umówić - i tak z prezentu gwiazdkowego, zrobił się walentynkowy.

Myślicie, że mu się spodoba?;-)

Agnieszka i Arek

2008-01-29T00:30:00.002+01:00

Pierwszego grudnia fotografowałam ślub Agnieszki i Arka.
Dopiero wczoraj oddałam im zdjęcia - mieliśmy wizję sesji plenerowej: śnieg, śnieżki, sanki - ech .. Czekaliśmy, czekaliśmy, czekaliśmy .. a tu znów zima bez śniegu. Więc zamiast pleneru zrobimy sobie pewnie luźne zdjęcia gdzieś we wnętrzach, może w kawiarni? Agnieszko, Arku - czekam na Waszą decyzję :-)

Ślub Agi i Arka fotografowałam wespół z Adamem Trzcionką. Bardzo fajnie i wygodnie jest fotografować w tandemie - jedyny problem to identyfikacja autorstwa zdjęć, w sytuacji, gdy niemalże żongluje się trzema aparatami.

Tak więc, z dużym prawdopodobieństwem, trzy ostatnie foty autorstwa Adama.
Postprocesing mój.

Monachijska kawa smakuje inaczej ...

2008-01-23T23:29:00.000+01:00

Monachijska kawa z pod znaku George'a C. wprawia w rozmarzenie.. chyba nie tylko Julię ..

Ja, Magda, Helutek i Julia cieszymy się, że w końcu wyszło słońce :-)

A tu druga wersja tego zdjęcia, gdzie Julia wygląda jak parkometr;)

Monachium

2008-01-22T22:39:00.000+01:00

Wczoraj dotarłam z Julią do Monachium - gościmy tu u przesympatycznego mażeństwa: Magdy i Ludka, którym Julia robiła kiedyś zdjęcia ślubne.

Magda i Ludek niedawno powiększyli rodzinę - i tak miałyśmy okazję zrobić zdjęcia uroczej Helence:)

Poza tym - Monachium mnie oczarowało. A to tylko kilka godzin spaceru..

... a dziś, w Życiu Warszawy...

2008-01-09T14:04:00.003+01:00

... tekst o Mensie i moje zdjęcia dziewczyn z Mensy :-)

Kasia i Mateusz

2008-01-08T02:08:00.000+01:00

W drugi dzień Świąt Bożego Narodzenia ślub brali Kasia i Mateusz..

Pola Kalina :)

2007-12-26T01:18:00.001+01:00

Kasia i Otton brali ślub we wrześniu 2006. Nie mogłam fotografować samej ceremonii - spotkaliśmy się (i poznaliśmy się) na plenerze.

Od tego czasu utrzymujemy regularne kontakty. Pamiętam wspólny wypad do kina na "Labirynt fauna" - genialny film, ale ci, co go widzieli, wiedzą, że wybór takiego repertuaru to nie najlepszy pomysł dla kobiety w zaawansowanej ciąży. Przez cały film bardzo się martwiłam o Kasię, czy nie będzie to dla niej traumatyczne przeżycie. Ale Kasia powiedziała po seansie, że zupełnie historii z filmu nie wiązała ze swoją ciążą - przecież jej córa przyjdzie na świat zdrowa i piękna, i bez żadnych komplikacji!
No i oczywiście tak się stało:)

Anna Zofia

2007-12-19T03:24:00.001+01:00

Anna Zofia, albo raczej Ania Zosia, to urocza dziewczynka, co uwielbia tańczyc:)

.... a niech jej tylko ktoś spróbuje wyłączyć muzykę! ;-)

Chrzest Ani fotografowałam w listopadzie w Wilanowie.

Marta i Grześ

2007-12-16T20:53:00.001+01:00

Marta i Grześ brali ślub pod koniec pażdziernika. Cieszę się bardzo, że to właśnie mnie wybrali na swojego fotografa:)

W całości reportaż ze ślubu Marty i Grzesia możecie obejrzeć tu.

początki

2007-12-12T01:33:00.001+01:00

Założyłam tego bloga jakiś czas temu, z intencją, że zacznę tu pisać niedługo. Ale jakoś brakowało czasu, okazji, a może pretekstu?
Dziś mam pretekst doskonały wręcz - moja przyjaciółka Julia napisała o mnie coś bardzo miłego, co w sumie nie było może dla mnie czymś, czego bym się po niej nie spodziewała, ale pewne rzeczy wypowiedziane głos, albo zapisane, nabierają dodatkowego wymiaru.
No i nie mogłam pozwolić, żeby tyle dobrej energii ginęło odsyłane linkiem w pustkę, jaką dotąd był ten blog:)

Tak więc jestem, witam, żyję i będę tu pisać. I pokazywać zdjęcia.

Na dobry początek Julia podczas jednej z naszych kaw i słynne już ciasto marchewkowe. Dla zainteresowanych służę przepisem!

Dziękuję, Julia:)